*نظام عالی تربیتی در دوره باستان

هرودوت مورخ یونانی سده پنجم قبل از میلاد در باره چگونگی تربیت کودکان پارسی اشاره می کند: پارسی ها ، در تربیت اطفال ، بسیار کوشش می کردند . کودکان تا 5 سالگی نزد مادران و سپس نزد معلمان ، به تحصیل می پرداختند، آنها به فرزندان خود از 5 سالگی آداب نیکوی زرتشتی ، سواری ، تیراندازی و راستگویی می آموزند ، فرزندان خود را از کودکی به دویدن ، تحمل سرما و گرما، بکاربردن سلاحهای گوناگون ، سواری و ارابه رانی عادت می دهند و بزرگ ترین صفات ایشان مردانگی ، رشادت و دلاوری است .

کتزیاس ، پزشک یونانی دربار اردشیر دوم هخامنشی ، در کتاب خود بیان کرده است که پارسیان جوانان را برای شکار ، سحر خیزی در سرما و گرما ، بردباری و پیاده روی ، دوندگی و تیراندازی تربیت می کردند.

پارتیان (اشکانیان ) نیز توجه زیادی به آموزش نظامی و تربیت بدنی و اطلاع جوانان از فنون جنگ، حمله و دفاع داشتند .

با توجه به اهمیت زیادی که در این دوره برای ورزش قائل بودند ، برنامه تعلیم و تربیت شامل سه قسمت عمده بود:

1-   دینی و اخلاقی

2-   بدنی

3-   خواندن و نوشتن حساب

بخشی از تاکید پادشاهان ساسانی بر اهمیت تقویت قوای جسمانی ، با پایبندی هر چند صوری آنها، به دین زرتشتی مرتبط است ، چرا که در متون مقدس زرتشتی ، تاکید بسیار ، بر قابلیت های جسمانی شده و حتی آمده است که ( ای سروش مقدس به مرکب های ما قوت و به بدن های ما صحت بخش ، تا بتوانیم دشمنان خود را کشف نماییم . )